Inleiding Aspecten uit het leven van Darwin De evolutie: Een samenvatting Voorafgaande preciseringen De ontbrekende schakels Miljarden jaren?

DE ONTBREKENDE SCHAKELS

    1. Overgang van het water- naar het aardse milieu: de Coelacant
    2. Overgang van reptielen naar vogels: de Archaeopteryx
    3. Overgang van aap naar mens: de aapmens
      3.1 De Piltdown-mens
      3.2 De Neandertaler
      3.3 Lucy
      3.4 De Nebraska-mens
      3.5 De Pithecanthropus
      3.6 De Java-mens
    4. Conclusie

    1. Overgang van het water- naar het aardse milieu: de Coelacant
    Lange tijd heeft men beweerd dat de schakel tussen vissen en amfibieën een vis was die behoorde tot dezelfde familie als de Coelacant. Fossielen van de Coelacant laten kenmerkende kopvinnen zien. Evolutionisten beweerden dat deze uit het water kwam met behulp van zijn vinnen. Volgens hen leefde deze vis 60 miljoen jaar geleden. In 1938 vonden vissers in de Indische Oceaan een vreemd exemplaar in hun netten. Ze brachten deze naar East-London en wat waren de biologen verrast toen ze vaststelden dat het een Coelacant was!
    Het is moeilijk voor te stellen dat deze vis buiten het water zijn evenwicht kan bewaren, zich over de grond kan verplaatsen en plotseling in de open lucht kan ademhalen en zich daar kan voeden en voortplanten. Men heeft dan ook onderzoekingen gedaan en ontdekt dat de Coelacant nog steeds leeft en niet zeldzaam is. Hij waagt zich niet alleen niet in de buurt van de kust, maar houdt zich juist op in diepe wateren. Maar dat doet er niet toe! Aangezien de Coelacant onmogelijk de gehoopte schakel kan zijn, heeft de evolutieleer andere formules voorgesteld. Arrow

    2. Overgang van reptielen naar vogels: de Archaeopteryx
    Archaeoteryx Deze wetenschappelijke term betekent "oude vleugel". Op de hele aardbol zijn slechts zes "fossielen" gevonden, allemaal in Duitsland, binnen een gebied van zestig kilometer in het Altmühl-dal: twee in de steengroeven van Solnhofen, drie in de steengroeven van Eichstätt en één bij Riedenburg.
    Fred Hoyle en een team van wetenschappers hebben een exemplaar uit het British Museum onderzocht. Met behulp van de recentste technieken hebben ze foto's genomen en de feiten gereconstrueerd. De resultaten werden gepubliceerd in het British Journal of Photography: ze hebben ontdekt dat iemand een stuk van dit kalksteen heeft genomen, deze fijngemalen heeft en er een pasta van gemaakt heeft die hij op een ander fragment heeft uitgesmeerd. Men kan de sporen zien van het werktuig dat hij gebruikt heeft om de laag aan te brengen. Vervolgens heeft hij op het nog zachte oppervlak veren aangebracht. Op bepaalde plaatsen heeft hij deze bewogen, zodat er een dubbelspoor is achtergebleven. Hij heeft zelfs een vingerafdruk achtergelaten! Zo bleek dat deze ontbrekende schakel bedrog was.
    Paleontologen van het British Museum hebben argumenten naar voren gebracht die de bewering zouden weerleggen dat er sprake is van een vervalsing. Zij hebben echter geweigerd de door het team van Hoyle voorgestelde chemische proeven toe te laten. Deze proeven zouden onmiddellijk aantonen of het fossiel een vervalsing was of niet. De weigering om de proeven te laten uitvoeren moet gezien worden als vrees dat de Archaeopteryx niet door de test zou komen. Maar de Archaeopteryx is niet meer relevant nu fossielen van gewone vogels onlangs gevonden werden in gesteentelagen uit dezelfde of een vroegere geologische periode.

    3. Overgang van aap naar mens: de aapmens

    3.1 De Piltdown-mens
    Piltdown is een plaats gelegen in het graafschap Sussex, in het zuiden van Engeland. Gedurende bijna veertig jaar heeft deze schedel een uiterst belangrijke plaats gehad in het British Museum.
    Op een gegeven moment kreeg men door dat de kaak van een orang-oetang afkomstig was. Deze was gevijld zodat ze op een menselijke schedel paste. Verder zijn de tanden afkomstig van mensen. Ook deze zijn gevijld, zodat ze op de tanden van een aap leken. Tenslotte was het geheel geverfd om de schijn te wekken dat het om oude resten ging.
    Enkele honderden doctorandi promoveerden op dissertaties over de Piltdown- mens. Drie daarvan werden in de adelstand verheven, voornamelijk voor hun werk dat betrekking had op de Piltdown-mens. In wetenschappelijke bladen over de hele wereld werden artikelen gepubliceerd over de plaats van de Piltdown-mens in de evolutie van aap tot mens. Het heeft meer dan dertig jaar geduurd eer wetenschappers zich bewust werden van de waarheid. Niet het feit op zich dat de Piltdown-mens een vervalsing is, is van belang. Werkelijk belangrijk is dat deze ontdekking aangetoond heeft dat veel wetenschappers zich zeer kunnen vergissen... gedurende een lange periode. Zij verlangden ernaar evolutie te zien, maar gingen volkomen op in 'wishful thinking' en zelfbedrog. Arrow

    3.2 De Neandertaler
    Neandertaler In tegenstelling tot andere aapmensen heeft men wel vele Neandertalers gevon- den. Deze worden gevonden in Azië en Afrika, maar vooral in Europa. Zijn uitspringende wenkbrauwen zijn zeer karakteristiek. Hij was gedrongen en klein. Neandertal is de naam van een plaats in Duitsland. In Chapelle-aux- Saints is echter een skelet onderzocht door professor Boule, lid van het Instituut voor Menselijke Paleontologie in Parijs. Hij ontdekte dat de schedelinhoud groter was dan de onze.
    De wijze waarop men deze inhoud interpreteerde, werd hierdoor in twijfel getrokken, wat voor heel wat discussies heeft gezorgd. Gebogen botten gaven aan dat hij voorovergebogen liep, zoals een aap-mens.
    Uit hernieuwd onderzoek door anatomen bleek dat de wervelkolom zwaar verminkt was door een gewrichtsontsteking, dat de grote teen geen grijpmechanisme had en dat het bekken anders was dan dat van een aap. Het was gewoon een mens. Deze geleerden schreven in hun verslag dat een moderm geschoren, gewassen en geklede Neandertaler niet zou opvallen. Tegenwoordig wordt de Neandertaler net als wij tot de Homo Sapiens gerekend (ondersoort Neanderthalensis).

    3.3 Lucy
    In 1974 vindt Donald Johanson een aantal botfragmenten die 14 aapmensen zouden moeten voorstellen. Deze aapmensen komen voort uit een combinatie van fantasie en een grote hoeveelheid kalk. Laten we desondanks eens een individu bekijken dat completer is dan andere, Lucy. Haar wetenschappelijke naam is Australopithecus Afarensis, ofwel Aap van het zuiden, afkomstig uit Afar. Afar is de streek in Ethiopië waar deze resten opgegraven zijn. Het team van aapmensspeurders heeft dit exemplaar de bijnaam Lucy gegeven als herinnering aan een liedje van de Beatles.
    Deze skeletresten hebben de kenmerken van een aap. Maar volgens Johansen doen drie onderdelen denken aan een menselijk skelet:

    Volgens Johansen zou de verhouding bij Lucy 83,9% zijn; anders gezegd, een verhouding die tussen de mens en de aap ligt, wat zou bewijzen dat deze fragmenten afkomstig zijn van een ontbrekende schakel, de aapmens.
    Vervolgens zagen sommigen dat "het been" uit twee botten bestond die zelfs niet bij elkaar pasten! Toen men de vraag stelde hoe hij tot deze tussenverhouding van 83,9% gekomen was, gaf de onderzoeker toe dat het een schatting betrof... Arrow

    3.4 De Nebraska-mens
    De ontdekking van zijn skelet was een bijzondere gebeurtenis. Dankzij de Amerikaanse paleontoloog Dr. Henry Fairfield Osborn was zojuist de ontbrekende schakel opgegraven. De wetenschappers noemden hem Hesperopithecus en hij kreeg voortaan een plaats in de stamboom die leidde naar de mens.
    Vervolgens ontdekte men dat er maar zeer weinig resten van het skelet waren. Om eerlijk te zijn, ging het eigenlijk om... een tand. Welja! Eenvoudigweg een tand. Osborn had een kaak rondom deze tand getekend, vervolgens een schedel boven deze kaak, en zo uiteindelijk het hele individu "gereconstrueerd".
    Toen ze deze tand nader onderzochten, kwamen verstandigere wetenschappers tot de conclusie dat deze afkomstig was van een soort wild zwijn. Ze begaven zich naar de vindplaats en vonden daar inderdaad de resten van het zwijn.

    3.5 De Pithecanthropus
    Dit was een andere vondst waarmee een "aapmens" gereconstrueerd kon worden op grond van een zogenaamde perfecte schedel. Na nauwkeuriger bestudering moest men toegeven dat het enige bot dat ten grondslag lag aan deze "wetenschappelijke vooruitgang"... een knieschijf van een olifant was. Arrow

    3.6 De Java-mens
    De Nederlandse wetenschapper Eugène Dubois ging speciaal naar Java om de ontbrekende schakel te vinden, omdat hij de evolutie wilde bewijzen en zo beroemd wilde worden. In 1891 vond hij twee volkomen normale menselijke schedels. Jaren later vond hij tijdens een van zijn opgravingen chimpanseeschedel, zo zegt hij in zijn dagboek. Enige tijd later zag hij op ongeveer 15 meter daarvandaan een bot van een mensenbeen.
    Eugène Dubois voegde het bot van het mensenbeen en de fragmenten van de chimpanseeschedel bij elkaar en deed voorkomen alsof het een en hetzelfde individu was, een aapmens: de Java-mens.
    Pas enige jaren later kwam hij met "zijn bewijzen". Wellicht weet u dat archeologen de lagen van de aardkorst in verschillende tijdperken plaatsen. Als de Java-mens echt had bestaan, zou hij zich in een aardlaag moeten bevinden die overeenkwam met een vroeger tijdperk dan dat van de mens. Deze aapmensspeurder besefte enige tijd later dat hij door de mand viel vanwege de twee menselijke schedels die jaren daarvoor gevonden waren, want deze behoorden tot dezelfde aardlaag als de zogenaamde Java-mens: dat was niet te rijmen. Eugène Dubois viel in ongenade en zo stierf hij.

    4. Conclusie
    We hebben zojuist gezien hoezeer het evolutionistische begrip "mutanten" bedrog is. Het wil ons de beeldrijke voorstelling doen accepteren van eencellige wezens die in de loop der eeuwen veranderen in aapmensen, die rechtop gaan staan en mensen worden. Daartoe omgeeft het zich met een wetenschappelijk taalgebruik dat objectiviteit veronderstelt, maar in feite is de gehanteerde methode niet wetenschappelijk. Het is eerder een overtuiging dan een bewezen feit. Arrow